درباره ما
این وبگاه ، دیگر به روز نمیشود ! انشاءالله در سنگری دیگر فعالیت خواهیم کرد .
صفحه ها
خانه
دوستان
دسته
آرشیو
آمار وبلاگ
بازدید کنندگان : 326890
تعداد نوشته ها : 422
دیدگاه ها : 1897
PageRank
Rss
لوگوی حمایتی
Zion
تکاوران جنگ سایبر
استفاده از مطالب این پایگاه تنها در صورت ذکر یک صلوات ، به نیت تعجیل در فرج آقا امام زمان (عج) بلامانع می‌ باشد

عظمت يك فرد را مي‌شود از عظمت يارانش شناخت. مخصوصاً اگر فاصله‌ات با آن فرد، به اندازه فاصله زمين تا آسمان باشد، براي درك او مجبوري كساني را كه از او پايين‌تر و از تو بالاترند بشناسي تا از اين رهگذر، تصويري از او در ذهنت شكل بگيرد. به همين دليل، يكي از راه‌هاي شناخت عظمت معصوم، شناخت شاگردان اوست. براي شناخت اميرالمؤمنين(ع) بايد مالك و عمّار و ابوذر و... را شناخت، براي شناخت سيدالشهداء(ع) بايد اصحاب با وفايش را شناخت، براي شناخت صادقين(ع) بايد محمد بن مسلم و زراره و هشام بن حكم و... را شناخت، تا از طريق اين ستارگان تصور ناقصي از خورشيد وجود معصوم در ظرف ذهنمان نقش ببندد. خوب است كه اين راه شناخت را مورد توجه قرار دهيم و احوالات شاگردان ائمه(ع) را مورد مطالعه قرار دهيم. به عنوان يك نمونه، به برخي فرازهاي زندگي محمد بن مسلم ثقفي از شاگردان خاص امام باقر(ع) و امام صادق(ع) نظري كوتاه مي‌افكنيم.

*

محمد بن مسلم از قبيله ثقفي بود؛ شيعه اي با اصل و نسب و ثروتمند و از بزرگان كوفه؛ محب آل محمد(ص) و شيفته نوشيدن از درياي دانششان. به همين خاطر از كوفه به مدينه رفت تا از محضر امام باقر(ع) بهره بگيرد. چندين سال در محضر امام باقر(ع) و سپس در محضر امام صادق(ع) كسب علم كرد و سپس به كوفه بازگشت. يكي از فقيه‌ترين اصحاب اين دو امام بزرگوار بود و احاديث بسياري از ايشان شنيد. خودش نقل مي‌كند كه هيچ سؤالي در ذهنم نگذشت مگر آنكه آن را از صادقين(ع) پرسيدم، تا اينكه سي هزار حديث از امام باقر (ع) و شانزده هزار از امام صادق(ع) شنيدم. مقام علمي محمد تا بدانجا بود كه وقتي يكي از اصحاب امام صادق(ع) به حضرت عرض كرده بود: نمي‌توانم هميشه پيش شما بيايم و سؤالات خودم و شيعيان را از شما بپرسم، و راه حلي خواسته بود، حضرت فرموده بودند: «چه چيز تو را از مراجعه به محمد بن مسلم ثقفي باز مي‌دارد؟ او از پدرم احاديث (بسياري) شنيده و در نزد پدرم چهره‌اي سرشناس بود.»[1]

محمد در كوفه بسيار سرشناس و مورد مراجعۀ شيعيان و حتّي غير شيعيان بود تا بدانجا كه گاه اختلافات علمي عالمان شيعه را نيز حل مي‌نمود. از مقام علمي او كه بگذريم، در تقوا نيز زبانزد بود. از او با توصيفات ارزنده‌اي چون وجيه شيعيان كوفه، از عابدان روزگارش، مطمئن‌ترين مردم، بسيار با تقوا و... ياد شده است.

با همه اين اوصاف، تا اينجا هنوز محمد بن مسلم، فرق چنداني با ديگر اصحاب ائمه(ع) ندارد. همه اصحاب خاص ائمه(ع) عالم و متقي بودند، هر چند در درجات علم و تقوا با يكديگر متفاوت بودند. آنچه باعث مي‌شود محمد بن مسلم به عنوان يك شيعۀ ويژه جلوه كند، يك داستان زيباست:

راوي نقل مي كند: محمد مردي توانگر بود. امام باقر(ع) به او فرمودند: محمد! تواضع پيشه كن. هنگامي كه محمد به كوفه بازگشت، زنبيلي پر از خرما به همراه ترازويي به دست گرفت و بر در مسجد جامع نشست و شروع به دست‌فروشي كرد. قومش به سراغ او آمدند و به او گفتند: محمد! رسوايمان كردي! محمد گفت: مولايم مرا به چيزي امر كرده و من هرگز با او مخالفت نخواهم كرد و از جايم بر نمي خيزم تا همه اين زنبيل را بفروشم. قومش به او گفتند: اگر جز به اين راضي نمي شوي كه خريد و فروش كني، آسيابان شو. محمد قبول كرد، پس چرخ آسياب و شتري خريد و به كار آسياباني مشغول شد. (اين شغل، از شغل‌هاي پست آن روزگار بود.)[2]

سلام خداوند بر او كه عمري در راه نشر معارف صادقين(ع) كوشيد.!


[1]- رجال كشي ص ۱۶۱ - ۲۷۳

[2]- رجال كشي ۱۶۴-۲۷۸/ به همين خاطر، يكي از القابي كه در كتب رجالي به او داده اند، طحّان (آسيابان) است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


دسته ها : مذهبي`
پنج شنبه 1390/12/25 19:30
X